(home)
(hall of fame)

• Ambient Cookbook
• Apollo
• Behind the Eye
• Café del Mar
• Freezone
• Future Sound of Jazz, The
• Give 'em enough Dope
• Jungle Vibes
• Secret Live of Trance, The
• Sound of Teknoville, The
• Trance Europe Express

Volume I : Gecompileerd door Solar Quest (niet Morpheus, veelvoorkomend misverstand !) met één rode draad : pure ambient van de allerhoogste plank/wolk/planeet/ster. Vierentwintig, op zich al onmisbare, nummers waarvan Therre Thaemlitz ('Hovering Glows') Avalon (ja, die weer, hier met een remix van Karl Biscuit, zijnde een klassieke muziek terrorist en alternatief balletchoreograaf met een onschuldig gezichtje dat danig bedriegt, zie de Made To Measure series) Biosphere ('Boomerang') en Solar Quest zelf ('Save The Whale') de tand des tijds blijven doorstaan.

Volume II 'Variations On A Chill' : Morpheus neemt het roer over en brengt hier trip-hop, jungle, rap, old-scool chicago stuff en ambient tesamen met als rode draad deze keer niet het genre maar wel de algehele superieure kwaliteit van de tracks. Alternatief, verfrissend, gevarieerd, allesomvattend, up-to-date (ook nog na 2 jaar !) en ook nog prachtig om naar te luisteren : wat wil een mens nog meer ? Uitschieters onder de uitschieters : Dj Cam ('Dieu reconnaîtra les Siens', een niveau dat Dj Cam op z'n gewone albums nooit blijkt te halen, verklare wie het kan) Ani ('Morning Factory', Chicago op z'n allerbest) The Solid Doctor ('Lights on the Vibe' met de sample "I have a little hole in my ears, full of the sounds of the rainbow…" Prachtig toch ?) T-Power vs Mk Ultra ('Mutant Jazz' : sax meets breakbeat zoals nooit tevoren en nooit opnieuw) en The Mighty Bop ('Freestyle Linguïstique' is zowaar Franse rap om maar eens te zeggen hoe deze FZ 2 de muziekscene deftig door elkaar klutst)

Volume III 'Horizontal Dancing' : Het success van FZ 2 zorgde ervoor dat grote namen met exclusieve tracks naar Dj Morpheus kwamen inplaats van dat Morpheus achter hun gat moest gaan lopen zagen. Grote namen zegt u ? Jawel : Glenn Underground (ons aller meester met een onnavolgbare groove in 'Tribe of Benjamin'), Claude Young (blijft er heel kalm bij, dat zijn we niet van hem gewend), Patrick Pulsinger (door Coldcut/Dj Food gemixt, heel bevreemdend : "Walls keep turning, bodies keep passing…" Deftig uit de haak), Howie B (klinkt als Howie Bie, maar dan zonder de 'ie' achter de B), Matt Herbert ('Freeze', of hoe Britten onverwacht bewijzen dat ze volwaardige groove kunnen maken, waarna Matt Herbert moet bewijzen dat die ook nog op een luisterplaat past) enzovoort…enzovoort…helemaal tot aan FZ 4, tot dan ! 

Volume IV 'Dangerous Lullabys' : see review

Volume V 'The Radio is teaching my Goldfish Ju-Jitsu' : see review

Outspan

Hier zitten we met een klein probleempje, TEX 1 was de uitdrukking van een florerende Duitse en Engelse elektronica-scene, op TEX 2 gaven zowel de mindere goden als de allergrootsten het beste van zichzelf, TEX 3 was misschien wel het beste bewijs dat elektronische muziek op een volwaardige manier grote klasse kan zijn, TEX 4 was zo alternatief dat normale muziek abnormaal klonk ernaast, maar TEX 5 heeft een beetje last van het 'fin de siècle' gevoel. Naast de Trance Europe Express-series kwamen vanuit dezelfde hoek ook het iniatief voor de Trance Atlantic series (muziek uit Amerika) waarvan de tweede in de reeks echter al geen echt goede uitdrukking vormde van de kwaliteit die in Amerika huist. Ze brengen ook Textures uit, zijnde grote muziek door grote Dj's gemixt maar het verschil met de overigens ook knappe Mixmag-series en Dj-Kicks is niet van die aard dat Textures uitzonderlijk boven de rest uitsteekt, wat toch een voorwaarde is om in deze lijst vermeld te worden alhoewel ze nu toch vermeld zijn terwijl ze niet uitzonderlijk zijn maar je moet toch kunnen vergelijken wat niet betekent dat we hiernaast ook nog een lijst met de slechtste elektronische muziek ooit zullen maken ter vergelijking, wij hebben al schrijfwerk genoeg en u als lezer zult ook wel betere dingen te doen hebben, 't is te zeggen : als u al aan het einde van deze zin bent geraakt zonder de draad (welke draad ?) kwijt te geraken, nietwaar (HELP !). Er staat nu zelfs al een Trance Pacific op stapel, techno uit Australië, maar wij houden ons hart vast… Wat u van deze zever moet onthouden is dat TEX 1 tot en met 5 (we gaan niet kleinzerig doen over een zogezegde lichte inzinking van 5) al lang in uw CD-collectie hadden moeten zitten, wil u ooit geweten hebben wat de evolutie is van hoge kwaliteits muziek over de genres heen. Hun bekendste aspect mag dan toch telkens hun 194-pagina's tellende informatieboekje zijn (TEX is in feite een jaarlijks tijdschrift-met-CD concept), mag u van ons aannemen dat de muziek behoorlijk wat meer zegt dan 194-pagina's. Wij stellen onze vernieuwde hoop op 6 en geven intussen bij wijze van regelmaat een knaller onder de knallers voor elke editie mee : Tex 1 : 030 'Midnight In Europe', Tex 2 : Autocreation 'Justice Loop', Tex 3 : Biosphere 'The Third Planet', Tex 4 : Skylab vs. Deluxe 'Twister', Tex 5 : The Advent 'City Limits'. Outspan

Available full Reviews on Freestyle site: volume 5

Enkel volume 2 ??? Waarom enkel volume 2 ? Ja, zeg, wie maakt hier de lijst : u of ik ? Enkel volume 2 dus, omdat :
1) Enkel volume 2 propvol juweeltjes staat van het muzikale topjaar '94 vb. : Speedy J ('Pepper') Hansen & Nelson ('Move In Motion part 2') Pergon ('Jungle Love') LSG ('Fragile') en de rest eigenlijk ook… Allemaal legendarische clubhits en herinneringen aan de heerlijke dagen toen trance en techno nog inventief waren. We geven toe, deze is hier een beetje door onze eigen melancholie in de lijst beland. Maar we zijn nu eenmaal 'softies'. (allemaal de schuld van Glenn Underground).
2) Minder belangrijk maar daarom niet minder aangenaam : de CD is knap gemixt op een manier die wel niet erg speels is, eerder koel computer-technisch correct, maar zodoende dat de spanning er voortdurend in blijft en elke track z'n juiste plaats inneemt. Opleggen en herinneringen ophalen dus. Outspan

Ambient cookbook : FAX

En wééral trance. Beloofd, hierachter vallen we u niet meer lastig met trance, misschien wel voor eeuwig (snif !). Enfin, nadat Rising High in '96 in problemen was geraakt, werden ze ergens opgevist om nog een zevende volume te maken dat we hier om redenen van goede smaak laten vallen, er staat trouwens ook geen trance meer op, laat staan goeie.

Het logo met de zeven bolletjes stond lange tijd garant voor Duitse en buitenlandse trance van de hoogste plank, samen met Eye-Q en Superstition. Wat Rising High extra interessant maakte, waren de meer "experimentele" bijdragen van grote artiesten. Experimenteel omdat ambient met duistere ritmieken, high-speed acid, dub en proto-triphop op een trance-CD nogal een beetje veel opvallen. Daarom dat de modale trance-fan van deze tijd (zoals wij) Rising High wel dankbaar mocht zijn om naast een lekkere dosis van z'n favoriete genre ook een sluier oplichten van 'the other side of electronic music'. Dank, dank, dank aan Caspar Pound en de zijnen.

Te onthouden zijn vooral : Spicelab 'Quicksand', Pink Elln & Atom Heart 'Electroniq' (22 minuten live uit Montreal), Air Liquide 'If There Was No Gravity', Caspar Pound 'House' (veelzeggende titel), Wagon Christ 'Open Your Ears', Blue Boy 'Sandman-Junk Is Dub-'.

Nu weet u zowat alles van trance wat er de moeite was. We blijven realistisch, passé is passé, maar een beetje melancholie kan af en toe nog eens verhinderen dat de goeie dingen van vroeger verloren gaan (de slechte zijn we allang vergeten). Outspan

SSR mag dan al wel met hun verzameling sublabels en andere aanhangsels terecht een label met faam zijn, zeker in België, volgens ons zelfs op wereldvlak, één ding vergeven we ze nooit : dat ze gestopt zijn met hun Jungle Vibes serie (nummer 3 laat al tweeëneenhalf jaar op zich wachten). Nummer 1 opende voor ons de poort naar de jungle (zat trouwens tjokvol jungle-classics die tot op vandaag nog gedraaid worden), nummer 2 blijft tot op heden de beste 70 minuten jungle die ooit ons oor streelden.

Jungle Vibes 1 werd met veel poeha aangekondigd, het was de eerste jungle-CD die de Engelse grens overschreed. Vanuit de wieg van de jungle, de donkere buurten van Londen (met de befaamde Black Market winkel), Bristol en omgeving werd de jungle-boodschap eindelijk uitgedragen over de rest van de wereld, tot in Amerika toe. Wat houdt de boodschap dan wel in : Rollin'bass that never stops, een belangrijke plaats voor frisse samples, wat zweef-geluidjes, een snuifje groove, alles samen geeft dit een uit de duizenden herkenbare sound die ons blijft bekoren, 't is te zeggen als we er niet te veel van op ons bord krijgen. Wat trouwens onze houding tegenover jungle (of drum'n bass, we gaan hier geen discussie over die veelbsproken termen beginnen) treffend verwoordt : zeker de moeite waard als je het kaf van het koren scheidt, en dat is precies wat deze Jungle Vibes doen…we blijven hopen op nummer 3.

Jungle Essentials : op Vol. 1 : Deep Blue 'The Helicopter Tune', Hyper On Experience 'Disturbance' (absoluut zalige jungle, horen en sterven), Omni Trio 'Renegade Snares',

op Vol. 2 : Dj Flash 'Pulp Fiction, Rude and Deadly 'Mash'em Down', Omni Trio 'Torn', 4 Hero 'Universal Love'…all truly classics.
Outspan

Monsieur Dimitri est un sacré francais. Waarom ?
Omdat Monsieur Dimitri het waagt zich toe te leggen op nummer 23 van de befaamde MixMag-reeks waarin DJ's van allerlei pluimage hun dingen mogen doen. En omdat Monsieur Dimitri de andere grootheden (Joey Beltram, Masters At Work, Richie Hawtin,...) op een lachwekkende achterstand speelt.
Omdat Monsieur Dimitri ware disco-funk pareltjes aan een niets ontziend tempo op ons los laat. En omdat Monsieur Dimitri die dan nog eens aan elkaar breit op een manier dat het zweet langs uw muren omhoog kruipt.
Omdat Monsieur Dimitri het narcistisch lef heeft 3 exclusieve mixen van eigen hand plus een eigen nummer ('Free Ton Style'-waar haalt 'ie het). En omdat deze op  de koop toe hoogtepunten vormen op de toch al fantastische tracklisting.
Omdat Monsier Dimitri erin slaagt van het nummer 13 mijn   geluksgetal te maken. Omdat dit het voorlaatste nummer op de CD vormt, zijnde z'n eigen interpretatie van de Acid Jazz kraker 'Sometimes' door The Brand New Heavies. En omdat Monsieur Dimitri uw daaropvolgende vraag 'Is dit nummer echt zo goed ?' totaal overbodig maakt, ja, u degradeert tot een onwetende sukkelaar bij onstentenis van deze CD/3LP in uw collectie.
Daarom is Monsieur Dimitri een sacré francais.

Maar als ze daar deze zomer op de Wereldbeker de Marseillaise spelen, veer ik recht uit mijn luie zetel, kin in de lucht, borst fier vooruit, wetende dat onder die 59 miljoen stokbroodvreters een deftig geschifte persoon zit die, samen met zijn vettige schijven, het beste vormt wat Frankrijk ooit voortbracht.
Na een Chateau Yclef '85 natuurlijk. Dat spreekt. Outspan

See also Review on Freestyle site: right here