|
Hall of Fame |
(home) |
|
Hall of Fame |
(home) |
| Legendary albums |
|
| Aphex Twin : SAW 1 (R&S, 1993) & SAW 2 (Warp, 1994) |
|
If you talk about ambient music, there are at least two albums you can't leave out: "Selected Ambient Works 85-92" and "Selected Ambient Works II" by Aphex Twin. These are both considered to be revolutionary, classic, genre-defining, indespensable and downright exellent releases. Reason enough to feature them here at the FreestyleGrooves hall fo fame, I'd say! |
| Autechre : Tri Repetae (Warp, 1995) |
|
|
| Polygon Window : Surfing on Sinewaves (Warp, 1994) |
|
|
| Orbital : Orbital (Internal, 1993) |
 'De bruine' zoals het tweede album van de
gebroeders Hartnoll gemeenzaam genoemd wordt (het eerste is 'de
groene') werd ooit als "het eerste techno-album met humor
omschreven". Dat wil niet zeggen dat u plat gaat liggen van
het lachen als u er naar luistert , dat wil gewoon zeggen dat de
vermelde uitspraak komt van iemand die er al even van onder de
indruk was als mij. Werkelijk tijdloos, en waarschijnlijk zelfs
gewoonweg perfect. 'Lush 3-1', 'Monday',' Halycon+on+on', allen
behoren ze tot het beste wat ooit op aard weerklonk en daarom
wordt het geheel door enkele Freestylers beschouwd als de beste
70 minuten elektronische muziek die wij mochten aanhoren in onze
korte loopbaan als muziekverslaafden. En als u denkt dat wij
overdrijven : we zijn eigenlijk gewoon na 4 jaar nog altijd onder
de indruk, begrijpt u ? Outspan |
| LFO : Frequencies (Warp, 1991) |
|
|
| Avalon : Earth, Water, Air, Fire (SSR, 1994) |
 (Official Site)
Als we u nu zeggen dat dit trance
is, dan denkt u aan goedkope pianootjes met roffelende drums,
goedkope zweverige stemmetjes en dergelijke slappe kost. Niets
daarvan, deze in Brussel levende Amerikaan heeft de spirit van de
allergrootsten en dit album is van een dermate boeiende en
gevarieerde sound dat u er 10 keer ononderbroken naar kan
luisteren ('REPEAT' op uw CD-speler) zonder er genoeg van te
krijgen. (empirisch ondervonden !) Het is trance, tribal, techno,
oosterse en oriëntaalse muziek, mediterend en bewegend, tot
denken en dansen aanzettend, een blauwdruk van alles wat trance
zou moeten achterlaten in de geest en tegelijkertijd ver boven
elk cliché-matig afkooksel van zweverige muziek verheven. You'll
love it ! Outspan |
| Vapourspace : Themes from… (+8, 1994) |
 Mark Gage is een typisch Amerikaans product van de
acid-house en de studio-cultus. Een elektronica en
synthesizermeester die met kabels en patterns speelt als geen
ander. Lid van de bende van Richie Hawtin, John Acquaviva, Steve
Hillage en dergelijke… 'Themes from Vapourspace' is een
album met een opmerkelijk en nadrukkelijk aanwezige opbouw die de
prachtige techno-en ambientnummers net dat ietsje meer geven
waardoor ze nog meer tot hun recht komen en dit album meteen een
essential wordt. Het geheel is méér dan de som van de delen,
weet-u ? Het album eindigt zoals het begint met een altijd maar
herhalende loop die je op de duur in z'n greep heeft
('Anaximanders Time Loop'). Het volgende nummer (de classic
'Gravitational Arch of 10') versmelt op meesterlijke wijze met de
bezwerend repititieve ambient-melodie van 'Anaximanders Time
Loop'. Die eerste minuten zijn werkelijk een 'rollercoaster-ride
on dope', een zwart gat van vervoering waar je maar moeilijk
uitgeraakt eens je meegezogen wordt alsof iemand de stop uit het
bad vol emoties trekt ! En wat volgt (hypnotiserende geluiden,
een zware techno-pletwals die Jeff Mills als voorbeeld zou kunnen
gediend hebben, en een ambient-landschap om nog maar eens uw
gezond verstand in kwijt te geraken) is al niet veel gezonder
voor een arme hartpatiënt, een ervaring van extremen ! Outspan |
| Red Snapper : Reeled & Skinned (Flaw, 1995) |
 Red
Snapper is een puur instrumentale groep (u leest het goed) die
zonder technische hulpstukken hun triphop met pop-invloeden
(=trip-pop) met klasse naar voren brengt. De groep bestaat uit
frontman en gitarist David Ayers, Richard Thair zit achter het
drumstel en Ali Friend bespeelt de bas. Allan Riding werd op de
klarinet en saxofoon recentelijk door Ollie Moore vervangen.
Verder zongen Beth Orton en Anna Raigh nog hier en daar een
woordje mee. Tot daar het saaie informatieve gedeelte, nu het
opwekkende nieuws : dit album, dat eigenlijk een verzameling is
van 3 Ep's, klinkt zo warm als pure Chicago House, zo swingend
als James Brown, zo jazzy als *insert name of favourite jazz
artist*, zo triphop als Dj Krush en zo goed als…als Red
Snapper. "Snapper" is de enige track die ik ter
illustratie hier onder de loep neem : dijk van een nummer, diepe
bass die de lijnen uitzet, eerste klas gedrum die voor het
aanstekelijke ritme zorgt, saxofoon buiten categorie die alles
wat niet los of vast zit aan uw stereoketen de lucht inblaast en
gast-zangeres Beth Orton (deed ook wat met de Chemical Brothers -
meezingen bedoel ik) die van tijd tot tijd het woordje Snapper op
een aandoenlijke manier de ether in stuurt waar het gegarandeerd
nog een paar uur blijft hangen. En de rest is even goed,
alstublieft dankuwel ! Outspan |
| Ronny Jordan : The Antidote (Island, 1992) |
 Ronny Jordan
creëert op meesterlijke wijze Acid-Jazz waar de sfeer
en warmte
van af druipt. Hij is in de eerste plaats gitarist, maar op deze LP
verzorgt hij ook de keyboards, synts, basslines, drum programming en
voice scats; bijgestaan door Longsy D (drum programming &
pre-production) en nog een rits gastmuzikanten, maakt hij er een
bijzonder lekker sunday-afternoon-lounge-plaatje van.Je raakt eraan verslaafd, eens je de smaak te pakken hebt zou je er dagen aan een stuk kunnen naar luisteren. De gesofistikeerde ritmes, doordachte melodiën, cheesy keyboards, funky basslijnen, ... en dan hebben we nog de energieke raps van I.Grant op "Get the grips" en "See the new", de sensuele vocals op "See the new", "Show me (your love)" en "So What" van Isabel Roberts. De afsluiter "Summer Smile" is absoluut zalig, als die intro door de luidsprekers klinkt verandert zelfs de guurste winteravond op slag in een zwoele zomernamiddag. Say Vegin |
| St Germain : Boulevard (F-Communications, 1995) |
 Ludovic Navarre vertegenwoordigt
Frankrijk in deze 'Hall Of Fame' en hij doet dat met brio ook.
'Boulevard' heeft héél veel met jazz en deep house te maken en
dat raakt ons natuurlijk recht in het hart. 'Deep In It' kent u
vast wel van één of andere compilatie (indien niet, dan
eh…wel, geen zin om dit nummer hier tussen haakjes te
bespreken, jammer voor u dus), 'Thank U Mum' is een toonbeeld van
moederlijke liefde maar als u het daar niet om te doen is, de
muziek is ook prachtig, 12 minuten pure emotie. Jawel, toch een
slecht punt voor Ludo, 'Street Scene' duurt 15 minuten en dat is
véél te lang. De rest van het album blijft echter getuigen van
diep respect voor het jazz-verleden en verregaande liefde voor de
house-muziek. Nummers als 'Easy To Remember' en 'Sentimental
Mood' kunnen daarom niet lang genoeg duren. Als afsluiter is 'Dub
Experience II' een heel amusant puur dub-nummer (serieus?). U
moet er maar eens Bob Marley's 'Steer It Up' naast leggen. (en
daarbij vooral van het 'grass' afblijven natuurlijk…) Broze
gevoelens, maar oerdegelijke tracks. A true classic. Outspan |
| Matt Herbert : Part one, two and three (Phono, 1996) |
 En als deze man niet in de lijst
zou gekomen zijn, kon u met recht en rede over de zin van het
leven gaan twijfelen. Wedden dat de pluriforme klankproducten van
deze muzikale, geniale en lichtelijk geschift duizendpoot over
hier en tien jaar nog staan als een huis ? We zouden gerust uren
kunnen gaan zeveren over z'n Dr. Rockit experimenten met geluiden
die minutieus en fijn in elkaar gezet zijn en heerlijk
verteerbaar klinken, z'n Wishmountain-techno die aantonen hoe een
kapotte broodrooster de Fuse in beweging zet en z'n geesteskind,
het Clear-label waar wij nog altijd bij tijd en wijle in
bewondering voor komen te staan als ze ons weer met een nieuwe
release vereren. Maar als een artiest in deze lijst wenst vermeld
te worden zal hij toch wat meer moeten kunnen dan appels eten of
eject-knoppen molesteren. En dat kan hij, deftig, héél deftig
zelfs. We verkozen hem te nomineren uit hoofde van deze
verzameling van 3 EP's, maar het kon evengoed voor z'n
tandenborstels of Granni Smiths zijn. En als het geen techno of
triphop is, dan is het…rarara ? 'Jungle' ??? Maar, nee !!
(zucht) Goed, als het geen techno, triphop of Jungle, Drum'n
Bass, Hardstep of whatever is, dan is het…? 'Ambient' ??
'AMBIENT ??!!?? Verdomme nee : HOUSE !!! Pure, groovy, deep,
smooth, shit-slick, prachtige, meesleepende,
grondvesten-trillende, doorstomende, compromisloze H O U S E,
cultuurbarbaren ! Met zeer natuurlijk klinkende bassen,
voortstuwende melodieën en housey instrumenten. En natuurlijk
het geheime Herbert-recept : de droge slaggeluiden die danig
vervormd en gemanipuleerd zijn zodat de herkomst (krakend
wafelijzer, antieke keukenrobot, holle verwarmingsbuizen of
analoge synthesizer ?) onbekend blijft maar die het geheel een
loodzware en toch speelse toets geven waardoor een baksteen in uw
maag er niets bij lijkt. 'Non Stop' is hiervan wel het meest
representatief en bijgevolg een risicogeval voor uw boxen.
'Shuffler' en 'Oo Licky' (Boing-keepgroovin') zijn bijvoorbeeld
speelser en 'People That Make The Music' is pure gay-kitsch. En
voor de rest, is de One-Man-with-Lots'of-Kitchen-Utensils
-Matt-Herbert-Show het best. Outspan |
| Glenn Underground : Everything (Guidance, Defender, Cajual, Peacefrog, ...) |
|
-Parables Of SJU' (Defender,
1996): samen met Boo Williams, Brian Harden en Timothy Jaz (aka
Tim Harper, vermoeden we maar enkel de muziek telt natuurlijk).
'Easy Grooves' en 'Disco Fusion' behoren tot z'n sterkste
nummers, dus de beste (tracks) van de beste (artiest) uit de
beste (stad, Chicago) van het beste (genre, deep house), dit
alles puur subjectief natuurlijk. Outspan |
Released in 1993 by Belgiums R&S records, which had heaps of cutting-edge releases in the mid-nineties. As the title says, this is a selection from the ambient music Richard D. James recorded at home between 1985 and 1992. 
Released in 1994 on the new home for the recordings of Richard D. James: the legendary Warp label. Spanning 2 discs and with a total length of over 150 minutes this guarantees a long trip with some of the best ambient music ever.
Voor wie dergelijk onheilspellende
muziek niet gewend is, klinkt het erg ontoegankelijk in de oren
maar dit album groeit daar met wat bereidwilligheid gemakkelijk
overheen. Trillende blubber van krakende beats vloeit open om de
gelaagde melodieën slechts bij intense beluistering volledig tot
hun recht te doen komen. Muziek om slecht en tegelijkertijd
bezeten door te worden. Onvergelijkbaar, niet te imiteren, en
vooral niet om zomaar naar te luisteren. Techno ? Ambient ? Nee,
Autechre ! Outspan
Behoort
tot het weinige werk dat Aphex Twin onder het Polygon Window
project gemaakt heeft, maar tegelijkertijd ook tot het allerbeste
wat hij ooit in elkaar flanste. Van de titeltrack die het
perfecte midden tussen geschift lawaai en prachtige techno houdt,
naar de agressieve classic 'Quoth' die wat naar het eerste
overhelt, een titelloze rondleiding langs een desolaat
acid-landschap en een heerlijke ambient trip met 'If It Really Is
Me'. Dat ga je je serieus gaan afvragen na deze meesterlijk
opgebouwde hersenbehandeling ! Outspan
Of waren dít nu de 70 beste minuten elektronische
muziek ooit geschapen ? In elk geval is 'Frequencies' het
dichtste bij wat we 'de ware geboorte van moderne elektronische
dansmuziek' kunnen noemen, dat men kan geraken. De muziek bestaat
uit 100% pure beats, blieps en beeps die allen in een 5 minuten
durende geniale inval lijken in elkaar gestoken. Dit album is
inderdaad in betrekkelijk korte tijd in elkaar gestoken, in
tegenstelling tot z'n opvolger 'Advance' die echter in geen
kilometers aan het niveau van deze 'Frequencies' kan tippen. 
De
meelijwekkend-domme mensen die denken dat z'n album 'Everything'
heet, mogen nu afhaken. De rest die doorheeft dat alles wat deze
man aanraakt in goud verandert, weten al wat voor een meester der
Chicago House deze levende legende is en hoeven het bijgevolg
niet meer uitgelegd. Maar omdat we onze mond er niet over kunnen
houden, nog maar 'ns het verhaal van GU, of 'de Mozart van de
House'. Deze man heeft vast en zeker een klassieke opleiding
genoten, daarvan getuigen de complexe en speelse melodieën
waarvan er zo'n drie tegelijkertijd perfect in harmonie over de
groovy bassen schuiven wat voor een absoluut onhoudbare 'drive'
zorgt. Daarmee is alles wat van zinnigs over z'n muziek gezegd
kan worden meteen gezegd. Het echte gevoel wat het geheel meer
maakt dan vele lagen geluiden op elkaar, dat wordt pas tastbaar
bij beluistering. Wat trouwens uw eerste prioriteit hoort te
zijn, vanaf NU! Een GU herken je meteen en je raakt er
onontkomelijk van in de ban. Het is een echte chronische
verslaving in ons Freestyle-team geworden en het schijnt zelfs
besmettelijk te zijn. (u weze gewaarschuwd) Glenn Underground
komt uit de de Chicago-kliek van Johhny Fiasco, Brian Harden, Boo
Williams, Tim Harper en consoorten. Allemaal hemelse meesters van
de pure Amerikaanse house die z'n verre roots weet in de
negro-muziek, de jazz en de funk, de disco en de soul. Glenn
heeft z'n eigen vaste club in Chicago maar springt wel met grote
blijmoedigheid van label naar label. Enkele releases die wij te
pakken konden krijgen en die op de hoogste plank boven ons bed
staan :